Wyobraź sobie, że jesteś pośród uczniów towarzyszących Jezusowi w Jego wędrówce. Spróbuj poczuć pewność siebie i bezpieczeństwo, które Jezus zapewnia swoją obecnością.

Mk 2, 23-28

Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: «Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?» On im odpowiedział: «Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom». I dodał: «To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».

Ewangelia opowiada o spotkaniu, w którym uczestniczy Jezus, Jego uczniowie i faryzeusze. Każda z tych postaci prezentuje inną postawę. Gdy słuchamy Jezusa, mogą rodzić się w nas różne pytania. O czym według ciebie mówi Jezus? Co, twoim zdaniem, próbuje ci przekazać?

Wdając się w polemikę z faryzeuszami, Jezus zaprasza do tego, aby przede wszystkim patrzeć na swoje serce i to, co się w nim znajduje. W ten sposób pyta o miłość, o jej miejsce w twoim sercu i twoim życiu. To w sercu człowieka Bóg składa swoją miłość, uwrażliwiając je na to, co Boże.

Na koniec powierz Bogu swoje codzienne decyzje. Możesz poprosić Go, aby uczył cię dokonywać wolnych i odpowiedzialnych wyborów w twojej codzienności.

Zakład ze św. Ignacym

Polecane akcje

Zapisz się do newslettera, bądź na bieżąco