Wyobraź sobie, że po długiej podróży wracasz do domu. Zaraz po powrocie ktoś chce się z tobą podzielić czymś ważnym.

Mt 8, 5-17

Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go». Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a słudze: „Zrób to!” – a robi». Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim. A synowie królestwa zostaną wyrzuceni na zewnątrz – w ciemność; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów». Do setnika zaś Jezus rzekł: «Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś». I o tej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie. Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową, leżącą w gorączce. Ujął ją za rękę, a gorączka ją opuściła. Potem wstała i usługiwała Mu. Z nastaniem wieczora przyprowadzono Mu wielu opętanych. On słowem wypędził złe duchy i wszystkich chorych uzdrowił. Tak oto spełniło się słowo proroka Izajasza: «On przyjął nasze słabości i dźwigał choroby».

Gdy Jezus przekracza bramy Kafarnaum, spotyka setnika, który mówi Mu o swoim sparaliżowanym słudze. Rzymski urzędnik jest człowiekiem wrażliwym na innych i porusza go ludzkie cierpienie. To również ktoś, kto zna swoją rolę, odpowiedzialność i kompetencje oraz rozpoznaje swoje ograniczenia. Nie prosi Jezusa o uzdrowienie sługi, ale zwraca się do Niego „Panie” i szczerze mówi o tym, co mu leży na sercu. O jakiej ważnej dla ciebie sprawie chciałbyś opowiedzieć dziś Jezusowi?

Jezus zauważa setnika, słyszy jego prośbę i wychodzi z inicjatywą, aby mu pomóc. Nie przechodzi obok niego obojętnie, nie spieszy się do domu, nie ucieka do synagogi. W tym spotkaniu dwóch wrażliwości jest wzajemny szacunek, pokora i podziw. Ich relacja przynosi też konkretny owoc innym ludziom. Kto w twoim życiu odgrywa podobną rolę?

Jezus nie traci swojej uważności na innych po spotkaniu z setnikiem. Jego miłość chce się również rozlać na dom Piotra. Prosty gest ujęcia za rękę jego teściowej sprawia, że kobieta odzyskuje zdrowie. Jej natychmiastowe pragnienie bycia dla innych jest owocem tego, że czuje się kochana. Słuchając ponownie Ewangelii, pomyśl o osobach, do których możesz dziś zanieść Jego miłość.

Na zakończenie tej modlitwy wsłuchaj się w swój oddech i bicie serca. Zatrzymaj się przez chwilę przy Jezusie, który pragnie wejść pod twój dach.

Czytelnia

Polecane akcje

Zapisz się do newslettera, bądź na bieżąco