Wyobraź sobie, że jesteś na polu, które za chwilę ma być obsiane. Przyglądasz się mu uważnie, a w swojej dłoni trzymasz ziarno.

Łk 8, 4-15

Gdy zebrał się wielki tłum i z poszczególnych miast przychodzili do Jezusa, opowiedział im przypowieść: «Siewca wyszedł siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki podniebne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny». To mówiąc, wołał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!» Pytali Go więc Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: «Wam dano poznać wprost tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, „aby patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli”. Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Tymi zaś na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni. Na skałę pada u tych, którzy gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują. To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą, a zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, nie wydają owocu. Wreszcie ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc dzięki wytrwałości».

Jezus zaczyna swoją przypowieść od tego, że siewca wychodzi. Wychodzi, czyli podejmuje wysiłek, aby zrobić coś ze swoim ziarnem. Ma wobec tego procesu jakieś oczekiwania, pragnienia i nadzieje. Ma też swoje założenia. Wie, że chce siać hojnie i wielkodusznie. Tym ewangelicznym siewcą jest Bóg. Co porusza cię w takiej postawie siewcy?

Choć może to być zaskakujące, siewca nie rzuca najpierw swojego ziarna na ziemię żyzną, ale obsiewa drogę, skały i ciernie. Każdy z tych rodzajów gruntu jest również obecny w twoim sercu. Co czujesz, gdy przyglądasz się pracy Boga, który nie ustaje, aby zasiać w tobie swoje ziarno, gdzie tylko może?

Owocowanie ziarna na żyznej ziemi twojego serca zależy przede wszystkim od zdolności do słuchania, przyjęcia i zatrzymania Słowa. Zatrzymaj się zatem ponownie, wsłuchując się w tekst Ewangelii.

Na zakończenie powróć do obrazu z początku modlitwy. Ziarno zostało już rzucone, a ty patrzysz wraz z Jezusem na obsiane pole twojego życia.

Recytowany

Polecane akcje

Zapisz się do newslettera, bądź na bieżąco