Wyobraź sobie zwyczajny wieczór w twoim domu. Większość obowiązków jest już za tobą, ale twoje myśli zwracają się w kierunku kogoś bliskiego, komu chciałbyś pomóc.

J 4,43-54

Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie, kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto. Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, był on już bowiem umierający. Jezus rzekł do niego: „Jeżeli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie”. Powiedział do Niego urzędnik królewski: „Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko”. Rzekł do niego Jezus: „Idź, syn twój żyje”. Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł. A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: „Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka”. Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: „Syn twój żyje”. I uwierzył on sam i cała jego rodzina. Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.

Słyszymy dziś historię o ojcu, który wyrusza w drogę, aby spotkać Jezusa, bo jego dziecko umiera. Wie, że nie zatrzyma choroby, ale robi jeden ważny krok: wychodzi z domu i wypowiada swoją prośbę przed Jezusem. Pomyśl o tym, czym dziś najbardziej się martwisz w relacjach z bliskimi. Jeśli chcesz, opowiedz o tym Jezusowi.

Jezus nie idzie z ojcem do domu, ale zapewnia go: „Idź, syn twój żyje”. Dla mężczyzny zaczyna się wtedy czas pomiędzy prośbą a odpowiedzią. Jego droga powrotna opiera się tylko na słowie Jezusa. Nasze życie też składa się z takich odcinków, gdy czujemy, że zrobiliśmy już wszystko, modlimy się, a jednak nie widzimy zmiany. Zatrzymaj się przy swoim „pomiędzy” i opowiedz Jezusowi, jak je przeżywasz.

Ojciec z czasem odkrywa, że uzdrowienie przyszło wtedy, gdy Jezus wypowiedział słowo. Spróbuj wrócić pamięcią do chwil, gdy dopiero po czasie zobaczyłeś, że Bóg był bliżej niż myślałeś. Być może zauważysz Go w miejscach, które uważałeś już za martwe, a coś powoli zaczęło w nich na nowo żyć.

Na koniec poproś Jezusa, żeby uczył cię trzymać się Jego słowa, szczególnie w sytuacjach, kiedy martwisz się o tych, których kochasz.

Rachunek sumienia

Polecane akcje

Zapisz się do newslettera, bądź na bieżąco