Zacznij od głębokiego oddechu. Wchodzisz w przestrzeń spotkania z Kimś, kto zna cię najlepiej.

Łk 16, 1-8

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek. Przywołał więc go do siebie i rzekł mu: „Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządzania, bo już nie będziesz mógł zarządzać”. Na to rządca rzekł sam do siebie: „Co ja pocznę, skoro mój pan odbiera mi zarządzanie? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. Wiem już, co uczynię, żeby mnie ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę odsunięty od zarządzania”. Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: „Ile jesteś winien mojemu panu?” Ten odpowiedział: „Sto beczek oliwy”. On mu rzekł: „Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt”. Następnie pytał drugiego: „A ty ile jesteś winien?” Ten odrzekł: „Sto korców pszenicy”. Mówi mu: „Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt”. Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości».

Słowa Pana spadają na rządcę jak wyrok. Póki wszystko szło dobrze, żył w iluzji, że włada swoim losem, trwoniąc majątek Pana. Czasem bywamy do niego podobni. Żyjemy z dnia na dzień, zagłuszając sumienie, dopóki... nie zderzymy się ze ścianą. Choroba, nagła strata, rozpad relacji czy obnażenie własnych błędów, to momenty bolesne, ale też niezwykle trzeźwiące. Gdy kończą się nasze ludzkie możliwości i zabezpieczenia, pojawia się szansa na autentyczne spojrzenie w prawdę o sobie, która może zatrzymać nas przed wejściem w ślepą uliczkę.

Rządca w obliczu katastrofy nie załamuje rąk, nie wchodzi w rolę ofiary i nie szuka wymówek. Przytomnie zadaje sobie pytanie o swój los i radykalnie przechodzi do działania. Zmniejsza zobowiązania dłużników, wyrównując je prawdopodobnie własny kosztem. Kryzys zmusza go do porzucenia dotychczasowej chciwości i budowania relacji z ludźmi. Zatrzymaj się przez chwilę, przy tej ważnej zmianie w życiu rządcy. Jakie myśli i uczucia budzą się w tobie gdy o tym słyszysz?

Dopiero przez poczucie własnej bezradności do naszego serca może wejść Boże Miłosierdzie. Jednocześnie widzimy, iż Pan nagradza determinację i spryt serca, które w kryzysie doświadcza opamiętania. To zaproszenie, by nie dać się sparaliżować strachem przed karą, ale być twórczym w czynieniu dobra.

Kryzys wcale nie musi być końcem twojego świata. Może stać się najpiękniejszym, choć bolesnym początkiem nowego życia w bliskości z Bogiem. Masz już wszystko, by być twórczym w miłości.

Terminarz rekolekcji i sesji

Terminarz rekolekcji i sesji

Polecane akcje

Zapisz się do newslettera, bądź na bieżąco