Wyobraź sobie, że jesteś w grupie uczniów Jezusa. Spędzacie razem czas i rozmawiacie. W pewnym momencie niektórzy zaczynają się porównywać z innymi ludźmi.

Łk 9, 46-50

Uczniom Jezusa przyszła myśl, kto z nich jest największy. Lecz Jezus, znając tę myśl w ich sercach, wziął dziecko, postawił je przy sobie i rzekł do nich: «Kto by to dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto by Mnie przyjął, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki». Wtedy przemówił Jan: «Mistrzu, widzieliśmy, jak ktoś w imię Twoje wypędzał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami». Lecz Jezus mu odpowiedział: «Przestańcie zabraniać; kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami».

W codziennym życiu bywa tak, że bezwiednie wpadamy w pułapkę porównywania się z innymi. Liczymy się z czyjąś opinią lub działamy pod presją przewidywanej oceny. Czasem sami krytycznie oceniamy tych, którzy nie spełniają naszych oczekiwań. Z tym samym zmagali się uczniowie Jezusa. Jezus, widząc to, zachęca ich, żeby spojrzeli na dziecko, które żyje prosto, bez potrzeby konkurowania z kimkolwiek, akceptuje to, co jest.

Przyjąć dziecko to przede wszystkim dostrzec dziecko w samym sobie. To zobaczyć swoje obawy, lęki, ale też pragnienia i radości. Przyjęcie dziecka w imię Jezusa oznacza przyjęcie Jego samego. Za czym tęskni dziecko w tobie? Opowiedz o tym Jezusowi.

Na koniec możesz poprosić Jezusa o umiejętność życia na co dzień w prostocie dziecka.

Śpiewany

Polecane akcje

Zapisz się do newslettera, bądź na bieżąco