02
10.2022
XXVII niedziela zw. Łk 17,5-10
0,00 / 0,00

Tuesday, 13 września 2022

Okres zwykły, Łk 7,11–17
Św. Jan Chryzostom

Wyobraź sobie, że stoisz przy bramie miasta przed Jezusem: Bogiem i Człowiekiem. Naraz zbliża się kondukt żałobny i rozlega bolesny płacz kobiety, która straciła kogoś bliskiego.

Łk 7,11–17 
Jezus udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a podążali z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. Gdy przybliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego – jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. Na jej widok Pan zlitował się nad nią i rzekł do niej: „Nie płacz”. Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, przystanęli – i rzekł: „Młodzieńcze, tobie mówię wstań!” A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce. Wszystkich zaś ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: „Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg nawiedził lud swój”. I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.

Jezus zlitował się nad wdową. W Ewangelii jest ukazany jako Ten, który doświadcza uczuć. Bo przecież litość jest reakcją na smutek, dostrzeżeniem czyjegoś cierpienia. Warto przyglądać się własnym uczuciom, które mówią o tym, co jest dla nas ważne, czego potrzebujemy. Co czujesz?

Litość Jezusa nie wyraża się w banalnych pocieszeniach. Litując się, wskrzesza chłopca, pokazując w ten sposób, że wyszedł od Boga. Jest dla nas kimś bliskim, ale zarazem nas przewyższa. Oczyma wyobraźni zobacz Jezusa podchodzącego do mar z młodzieńcem. Towarzysz Mu, kiedy pociesza płaczącą matkę. Poczuj, jak dotyka obumarłych miejsc twojego życia.

Na wskrzeszenie chłopca ludzie reagują wielkim podziwem i uwielbieniem Boga. Warto uczyć się od nich przeżywania radości i innych emocji wraz z Bogiem. Podziel się z Jezusem tym, co przeżywasz w swoim wnętrzu. Czego doświadczyłeś w ostatnim czasie w swojej relacji z Nim?

Porozmawiaj z Jezusem o poznawaniu swojego wnętrza.

Chwała Ojcu…