opcje zaawansowane (rozwiń)zaawansowane
opcje zaawansowane (zwiń)zwiń

23 grudnia, O Emmanuel!


O Emmanuel, Rex et Legifer noster, exspectatio gentium, et salvator earum; veni ad salvandum nos, Domine Deus noster.


Ostatnia antyfona kryje w sobie niezwykłe niespodzianki. W niej nazywamy Jezusa tytułem mesjańskim, który nie tylko że został zapowiedziany w Starym Testamencie przez proroka Izajasza (7, 14), ale został wypowiedziany przy zwiastowaniu przez archanioła Gabriela  (Mt 1, 22-23). Tytuł ten stał się wręcz imieniem własnym naszego Pana: Emmanuel – Bóg z nami. Kryje się w nim streszczenie całego Adwentu.

O Emmanuelu, nasz Królu i Prawodawco, oczekiwany Zbawicielu narodów, przyjdź, aby nas zbawić, nasz Panie i Boże.

Adwent z jednej strony jest czasem oczekiwania na przyjście Pana, z drugiej odkrywania Jego obecności wśród nas. Oczekiwanie jest potrzebne dla naszego nawrócenia, wzrastania, tęsknoty, która wzmaga miłość. Jednakże możemy ciągle czekać i nie zauważać tego wszystkiego, co Bóg czyni w naszym życiu już dzisiaj. Popatrz na swoją historię, na swoją przeszłość, a nawet tylko na wczorajszy dzień i zobacz, jak Bóg tam był obecny i działał.

W czasie Mszy roratniej często rozbrzmiewają słowa pieśni: „Marana tha, przyjdź Jezu Panie, w Swej chwale do nas zejdź”! To aramejskie wezwanie „marana tha” kryje w sobie językową tajemnicę. Słowa semickie w starożytności były zapisywane bez samogłosek i bez odstępów. Stąd jeśli podzielimy to wyrażenie jako „marana tha”, należy je przetłumaczyć jako wołanie „przyjdź, Panie nasz”. Jeśli zaś odczytamy je jako „maran atha”, wtedy jest to zachwyt radości z powodu obecności Pana: „Pan nasz nadchodzi”, a nawet „Pan nasz jest obecny”.

Kiedy 23 grudnia Kościół wyśpiewuje ostatnią z adwentowych antyfon, może usłyszeć odpowiedź Oblubieńca na swoje wielkie wołanie „Przyjdź!”. Jest ona ukryta w antyfonach “O”. Pierwsze litery mesjańskich tytułów w języku łacińskim tworzą tak zwany akrostych. Kiedy odczytamy je od ostatniej do pierwszej antyfony, ujrzymy odpowiedź Chrystusa na wołanie Kościoła: ERO CRAS, co znaczy, „będę jutro”, to jest, „jutro przybędę, jutro się narodzę”. Chrystus nie pozostawia nas w niepewności, ale wypełnia nadzieję naszego oczekiwania swoją obietnicą: jeszcze tylko jeden dzień, już niebawem przyjdę, noc Bożego Narodzenia już nadchodzi.

WYKONANIE

Tekst: Ks. Krzysztof Porosło

Czytają: Agnieszka Jaworska i ks. Paweł Figura SDB.

Opracowanie muzyczne: Wojciech Sobczuk SJ i Paweł Nawrocki.

Śpiew antyfon: dominikańscy bracia z Blackfriars Hall w Oksfordzie
Śpiew gregoriański: Żeński zespól wokalny FLORES ROSARUM
Album: STANIĄTKI Moniales Ordinis Sancti Benedicti