Wyobraź sobie chłopczyka lub dziewczynkę niesioną przez twoich rodziców lub opiekunów do Jezusa. Chrystus kładzie ręce na głowie przyniesionego Mu dziecka. Ma na imię tak jak ty. 

Dzisiejsze Słowo pochodzi z Ewangelii wg świętego Mateusza
Mt 19,13–15 
Przynoszono do Jezusa dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się za nie; a uczniowie szorstko zabraniali im tego. Lecz Jezus rzekł: „Dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie; do takich bowiem należy królestwo niebieskie”. Położył na nie ręce i poszedł stamtąd.

W starożytności nie zwracano uwagi na dzieci, pozostawały one na marginesie władzy i znaczenia. Mimo to postawa Jezusa wobec najmłodszych jest wyjątkowa, czyni z nich wręcz wzór do naśladowania! Czy wiesz o tym, że Bóg chce, abyś miał w sobie dziecięcą pokorę? Czy potrafisz się na to zdobyć? Czy masz takie pragnienie? 

Jezus chce, aby Jego uczniowie byli jak dzieci, które mają jednego Ojca. polegają na Nim, wiedzą, że Tata o nie zadba i pomoże w potrzebie. Nie mając żadnej własności, wszystko przyjmują jako dar. Czy potrafisz się zdobyć na taką postawę? Czy pamiętasz o tym, że darem, który na ciebie czeka, jest Boże królestwo?

Dzieci ze swej natury są proste, nie chowają urazy i bezgranicznie kochają swoich rodziców. Dlatego Jezus mówi: „Do takich należy królestwo niebieskie”.  Czy potrafisz oddać Bogu krzywdy, których doznałeś? Czy potrafisz wybrać wolę Bożą, nawet jeśli ryzykujesz swoje „bezpieczeństwo”?

Boże, naucz mnie prostoty. Daj mi na nowo naturę Twojego kochającego, czystego dziecka.