Saturday, 05 września 2026

Na początku tej modlitwy oddaj Panu czas tego spotkania z Nim. Pozwól na Jego działanie w twoim sercu.

Łk 6,1-5

W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i jedli, wykruszając ziarna rękami. Niektórzy zaś z faryzeuszów mówili: „Czemu czynicie to, czego nie wolno w szabat?” Wtedy Jezus, odpowiadając im, rzekł: „Nawet tego nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy poczuł głód, on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać”. I dodał: „Syn Człowieczy jest Panem także szabatu”.

Jezus nazywa siebie Panem szabatu. Poprzez szabat Bóg uświęca nie tyle miejsce, co czas. Szabat był dla Żydów znakiem przymierza i tożsamości, przedsmakiem świata przyszłego. Był także wyrazem pielęgnacji relacji z bliźnim i Bogiem oraz wyzwoleniem od tyranii rzeczy. Jezus nie odrzuca więc szabatu, ale zaprasza nas do głębokiego przeżywania jego duchowości. Twój czas może być uświęcony, święty.

Czas, który jest dla nas tak cenny, to dar Boga. Powstrzymanie się od pracy i ofiarowanie czasu na modlitwę jest dla nas okazją do obecności i dostrzeżenia darów Boga, których możemy nie zauważać w codziennym zabieganiu i zamartwianiu się dniem jutrzejszym. Daj sobie chwilę na kontemplację, na bycie tu i teraz, aby dostrzec obecność samego Boga w twoim życiu.

Faryzeusze atakują uczniów Jezusa za to, że nie przestrzegają ludzkiej tradycji i przepisów. Jezus natomiast kieruje ich uwagę nie tyle na literę, co na ducha Bożego prawa. Ono ma być pomocą dla człowieka. Mówi, że „to szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”. W ten sposób Jezus chce cię prowadzić ku wolności i pokojowi.

Porozmawiaj z Jezusem o swoich troskach, stresach i napięciach związanych z czasem w twoim życiu. Oddaj Mu te niepokoje i poproś o uświęcenie twojego czasu.